پرستوها

يك بنده خدايي ، كنار اقيانوس قدم ميزد و زير لب، دعايي را هم زمزمه ميكرد.
نگاهى به آسمان آبى و درياى لاجوردين و ساحل طلايى انداخت و گفت: - خدايا ! ميشود تنها آرزوى مرا بر آورده كنى؟ ناگاه، ابرى سياه، آ سمان را پوشاند و رعد و برقى درگرفت و در هياهوى رعد و برق، صدايى از عرش اعلى بگوش رسيد كه ميگفت: چه آرزويى دارى اى بنده محبوب من؟مرد، سرش را به آسمان بلند كرد و ترسان و لرزان گفت: - اى خداى كريم! از تو مى خواهم جاده اى بين كاليفرنيا و هاوايي بسازى تا هر وقت دلم خواست در اين جاده رانندگى كنم !! از جانب خداى متعال ندا آمد كه:- اى بنده ى من ! من ترا بخاطر وفادارى ات بسيار دوست ميدارم و مى توانم خواهش ترا برآورده كنم، اما، هيچ ميدانى انجام تقاضاى تو چقدر دشوار است؟ هيچ ميدانى كه بايد ته اقيانوس آرام را آسفالت كنم ؟ هيچ ميدانى چقدر آهن و سيمان و فولاد بايد مصرف شود؟ من همه اينها را مى توانم انجام بدهم، اما آيا نمى توانى آرزوى ديگرى بكنى؟ مرد، مدتى به فكر فرو رفت، آنگاه گفت:- اى خداى من ! من از كار زنان سر در نمى آورم! ميشود بمن بفهمانى كه زنان چرا مى گريند؟ ميشود به من بفهمانى احساس درونى شان چيست؟ اصلا ميشود به من ياد بدهى كه چگونه مى توان زنان را خوشحال كرد؟صدايي از جانب باريتعالى آمد كه: اى بنده من ! آن جاده اى را كه خواسته اى، دو بانده باشد يا چهار بانده ؟؟!!

چگونه بسویت بیایم ؟

ای مهتاب آسمان شبهای دلتنگی من با این فاصله ای نکه بین من و تو می باشد چگونه پاک کردن آن اشکهای روی گونت میسر است؟ ای  آسمان آبی من بین من و تو فاصله ای است پس چگونه دستم را بر روی گونه نازنینت بکشم و تو را نوازش کنم ؟

آری من ستاره می شوم و به آسمان زندگی می آیم تا بر چهره ات بوسه زنم . آری ای مهتاب من پرنده شبانه می شوم تا به آسمان بیایم و آن اشکهای پر از مهرت را از روی گونه های درخشانت پاک کنم . و ای آسمان آبی ام خورشید می شوم تا در دل آبی و پر از عشقت برای همیشه بنشینم و شب را با آن وسعت آبی ات آشتی می دهم تا همیشه آبی بمانی .

انتظار میکشم تا شاید خداوند بالهایی را به من هدیه دهد که با این بالهای پر غرورم به سوی تو پرواز کنم و دستان گرمت را در دست بگیرم .

کاش تو ای آسمان من دل آبیت ابری شود و از گونه هایت اشک بریزد تا شاید قطره ای از اشکهایت بر گونه های من بریزد تا احساس آرامش و عاشقی کنم . کاش تو ای ستاره من ، فرشته ای بیاید و تو را در سبد بگذارد و آن سبد پر از عشق و محبت را به من هدیه دهد و کاش ای خورشید من ، کاش غروب عاشقی زودتر فرارسد تا زمانی که در پشت کوهها می روی و به زمین نزدیک می شوی احساس نزدیکی با تو داشته باشم .

ای خورشید من غروب ها را خیلی دوست دارم چون تو بیشتر از همه لحظه ها به من نزدیکتری و می توانم چهره ات را از نزدیک ببینم ، سپیده آسمان را نیز دوست دارم چون سحرگاه از پشت کوهها بیرون می آیی و سلامی عاشقانه به من می کنی و ای خورشید من از ظهر های تابستان نفرت دارم چون در آن زمان در بلند ترین نقطه آسمان می درخشی انتظار آن را می کشم که شاید پرنده یاستاره یا خورشید شوم ، ویا شاید هدیه ای به من برسد که تو را بیشتر از همیشه در کنار خود احساس کنم و ببینم .

شاید در خواب ستاره یا خورشید یا پرنده شوم ،اینک که اینها همه یک رویا و یک احساس عاشقی است پس ای آسمان آبی ام ، من خودم را به آتش می کشم تا باد عاشقی آن دود غلیظ مرا که از سوختنم به سویت بلند می شود به سوی تو بیاورد تا بتوانم تو را احساس کنم و برای مدتی آن دود که از تن سوخته ام بلند شده است در دلت بنشیند  و بعد از این دنیا وداع بگویم .

کاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج و دريا نبود

کاش بودي تا دو دست عاشقم غافل از لمس گل مينا نبود

کاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پر سوزپر سرما نبود

     از وقتی لایقت شدم خوشبختی از خونمون رفت

     زندگیم از تو جون گرفت اما آتیش زدم به اون

     آتیش زدم و ندونستم که تیشه زدم به بختمون

     بختی که تو اونو ساختی با پله های عاشقیت

     بختی که من کردم سیاه با اذیت های بی دلیل

     تو آسمون قصه مون خورشید خوشبختی بودی

     خورشید خوشبختی من کاش دوباره میومدی

     کاش دوباره میومدی زندگی روسر بگیریم

     کاش دوباره میومدی عاشقی رو در بر بگیریم

    همون شبی که دستاتو دستای شوم سرنوشت ازم گرفت

خیلی وقت است که دلم در آرزوی نگاهت آرام و قرار ندارد . دیدن تو حتی در خواب

اگر لحظه ای گذرا باشد به تمام عمر می ارزد و ای کاش تو این حرفها را میدانستی

ولی حیف که هیچ وقت ندانستی هیچ وقت .

مرگ...!
 
روزها سخته خشکیده درخت عمرم!
توی تنهایی هام روزی هزار بار مردم!
بد بودم! دلم شکست! هیچکی به من دل نبست!
حالا ولم کنین چرا نمی زارید برم؟
چرا بعد توبه جهنمو خواب دیدم؟
با این که پیروزمو تو اسمون راه میرم!
تقصیر این زندگیه خوشونتو وحشیگری!
تو جنگ زندگی حتی ما قاتل همدیگریم!
اخرین سیب زندگیمم امشب می چینم!
بعد اون یه مرده میشمو یه گوشه میشینم!
عاشقم! هنوزم اینو می نویسم توی شبام!
با خون سیاهی که جاری میشه توی رگام!
آخه این بغز لعنتی رو چه جوری میشه شکوند؟
چه جوری میشه بینه این همه بد از خوبی خوند؟

ای کاش از اول نمیدیدمت و از شراره بی رحمانه نگاهت
نمی سوختم

خدایا!
از عشق این روزهایمان چیزی کنار بگذار برای روزی که فراموشمان شد که عاشق بودیم چیزی به اندازه یک مشت خاطره،یک لبخند،یک نگاه مهرآمیز تا دوباره وجودمان را در زلالیش بشوئیم واز نو بیاموزیم.
 
 
اگرخیال داری دوستم بداری هم اینک دوستم بدار پیش از آنکه بمیرم
چون آن وقت هرگز صدایت به گوشم نخواهد رسید اگر حالا بدانم
می توانم با صدای بلند فریاد بزنم و نیم اجازه ای از سهراب بگیرم و بگویم:
تا تو هستی زندگی باید کرد

دوستت دارم
بی کسی رو برای سکوتش دوست دارم
سکوت رو برای آرامشش دوست دارم
و آرامش رو برای داشتن تو دوست دارم
و تو رو برای عشقت دوست دارم
عشقت رو برای به تو رسیدن دوست دارم
عشقت رو ، وجودت رو دوست دارم
ولی شاید تو ..........
منو دوست نداشته باشی
شاید ........
باید ........
حتما .......
احتمالا ......
وقتی که تو نیستی کدومش رو باور کنم
وقتی تو حرفام رو نمی شنوی
وقتی دوست داری جای من
جای من سکوت و تنهایی باشه
ولی باز می گم سکوتت رو
آرامشت رو ، عشقت رو
خودت رو دوست دارم و خواهم داشت
چشم تو چشمم وایسادی و
خیلی راحت بهم گفتی خوش آمدی
می دونی بهت چی گفتم
گفتم می رم ولی یادت باشه که خیلی راحت منو رهای کردی

مادر

                                                   « بیا تا بگوییم » 
                                          بیا تا تاجی از نیلوفر آبی بر سر بگذاریم
                                          بیا تا بر روی گل قاصدک بنشینیم
                                          و پیوند دلهامان را به همه مژده دهیم
                                          بیا تا رز سرخ را شاهد پیوندمان کنیم
                                          و بگوییم تا او هست ما هستیم
                                          بیا تا به آفتابگردان بگوییم
                                          که ما از هم اینک
                                          رو به آفتاب خواهیم شد
                                          بیا تا به غنچه های باغچه مان
                                          شکفتن را بیاموزیم
                                          بیا تا با یاس های وحشی خانه مان
                                          تن خود را عطر آگین نماییم
                                          و به شمعدانی ها بگوییم
                                          تا از انزوا در آیند
                                          بیا تا به یُمن پیوند عشقمان
                                          گل مریم به هم هدیه کنیم
                                          بیا تا گل یخ را با حرارت ذوب کنیم
                                          و به شقایق بگوییم
                                          که ما از او عاشق تریم
                                                   (فریده نامجویان)

 

کسی که رنگ پریدگی خزان را ادراک کرده باشد به نیرنگ گل های رنگ رنگ دل نخواهد سپرد.

مشتاقانه منتظر نظرات دوستان هستم

دوستدارتون

سلام....

سلامي به پاکي بي صداترين فرياد ها که حرمت سکوت دوستي ها را نمي شکند و به آرزوي وصلش پيوند مي زند.....

کاش آسمان حرف کوير را مي فهميد و اشک خود را نثار گونه هاي خشک او مي کرد......

کاش در قاموص غصه ها معناي سنگين لبخند گم نمي شد....

کاش قلب هامان آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پايين آمدن دست ها مستجاب مي شد.....

کاش واژه صداقت آنقدر با لب ها صميمي بود که ديگر براي بيان کردنش نيازي به شهامت نبود.......

و کاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد.

در پناه نيلوفرانه اي از عشق عاشق بمانيد......

من ديديم ، عابري دعا ميخريد
و ثروت ميفروخت
!من ديديم قلبي عشق گدايي ميكرد
شايد گلي پژمرده باشد
...شايد
لذتي بود در تبسم
لذتي بود در استشمام بهار
لذتي بود در لمس گلبرگ بنفشه
لذتي بود در نگاهي ، ژرف ، ژرفتر از ايمان
به آسمان
لذتي بود در درك سياهي شب
لذتي بود در هم صحبتي شقايق
لذتي هست ... آري ، لذتي
عابرهاي خيابان متروكه دل را صدا كنيد ، آرام
بگوييد دلم تنگ شده
بگوييد ، دلم براي يك لبخند ، براي يك صدا ، تنگ شده
بگوييد دلم براي ناله ي ساز ، عشوه رز ، لبخند بهار نارنج
براي استواري سپيدار ، براي آواز رود
دلم براي زندگي تنگ شده
بگوييد ، بگوييد
آرزوي عابران خيابان دل ، تن تقدير را ميلرزاند
بگوييدشان
كسي در شب ، صدايشان ميكرد
بگوييد